Y las palabras de amor ESTALLARON

Ellos sabían que algo estábamos tramando. Hacía ya días que nos preguntaban ,porque si hay algo que les guste es la sorpresa y a nosotros nos gusta sorprenderlos. Con buenas dosis de misterio, clandestinidad y mucha ayuda llegó el recreo.
El escenario estaba preparado. El color rojo por todo el vestíbulo. Los globos con su poema o canción de amor y la purpurina inundaban el techo. La caja roja con caramelos y poemas.
Y sólo nos faltaban ellos y ellas.
Primero su sorpresa, luego sus sonrisas y su alegría. Tímidamente fueron cogiendo su globo. Algunos los explotaron y leyeron el poema que les había tocado en suerte y, de paso, el dios Cupido les dejó caer su ambrosía. Otros prefirieron guardarlo para hoy, Día de San Valentín.
En todo caso, el IES Río Cabe se volvió a inundar de AMOR.

E ESTRALARON PALABRAS DE AMOR...!!!!


O TREN DO AMOR

E o tren deste curso continúa o seu camiño. Neste caso decorará uns días a entrada do centro, antes de subir un par de pisos camiño á Biblioteca. De novo Manuel (esta vez con Paloma de axudante) nos regala a súa proposta. Cantos vagóns levamos xa? Como o amor está en todas partes, esta vez precisamos dun tren enteiro.



ADIVIÑA PELIS DE AMOR


No apartado do blog adicado a Educación Documental está a plantilla para facer este xogo. O prazo de presentación para o concurso é o xoves 19; podedes entregar as solucións na Biblioteca. Sorte!


E TI, SENTÍCHESTE FLOTAR?

Recordando a Darwin

Tal día como hoy, hace ya 200 años, nacía Charles Robert Darwin un naturalista inglés que demostró que todas las especies de seres vivos han evolucionado con el tiempo a partir de un antepasado común mediante un proceso denominado selección natural.

Biografía


Evolución

Y si queréis saber vuestro nivel de conocimientos sobre este insigne científico pinchad en la imagen y accederéis a un divertido juego

"Dream Team" Lector

Si una imagen vale más que mil palabras, creemos que este es un buen ejemplo. Sólo hemos de aclarar que el nùmero que aparece en sus camisetas representa el nº de libros que han leído durante la primera evaluación.

Santo Tomás

Como todos los cursos, este año se han vuelto a entregar los premios a los mejores alumnos/-as del año académico 2007-2008. Esta celebración se lleva a cabo el día de Santo tomás de Aquino, celebración que sirve para que toda la Comunidad Educativa se reúna en el salón de actos y asista a este acto con mucha ilusión. Que sirvan todas estas imágenes como homenaje a todos y todas las alumnas que han destacado y, muy especialmente, a la alumna que durante el curso pasado más libros leyó: Kora Williams.¡Felicidades a todos/-as!

"REDES" de Manuel Sánchez Seco

Ata o 16 de febreiro podedes ver na Galería Sargadelos de Ourense a Exposición do noso querido profesor de plástica: Manuel Sánchez.

Manuel tennos afeitos a que nos asombremos continuamente con todos os traballos cos que colabora para a Biblioteca ou co seu quefacer co alumnado (todos lembraredes o seu Proxecto Interdisciplinar do curso pasado sobre o Guernica).

Agora tedes a oportunidade de quedar atrapados polas imaxes desas redes, de entrar nos cadros e perdervos noutras dimensións.

Noraboa, profe!

"Nadie está solo" de J.A. Goytisolo

Día da Paz 2009


O TREN DA PAZ

O tren que leva á Biblioteca continúa subindo. Xa estamos no segundo andar e a parada deste mes pretende ser unha reflexión sobre a paz. Neste caso, os catro últimos premios Nobel ollan dende a ventanilla. Nas vías, as pombas da paz do cartel sobrevoan a cruda realidade do conflicto bélico do que máis se fala nestes días.



Porque una imagen vale más que mil palabras

Cuando está próxima la conmemoración del Día de la Paz, mi amiga Dori me ha enviado por correo esta presentación que quisiéramos compartir con todos vosotros.


Para saber más de su autor, Gervasio Sánchez, pincha aquí.

Bicentenario de Edgar Allan Poe

Edgar Allan Poe (Boston, 19 de enero de 1809 - Baltimore, 7 de octubre de 1849) fue un escritor, poeta, crítico y periodista romántico estadounidense, generalmente reconocido como uno de los maestros universales del relato corto, del cual fue uno de los primeros practicantes en su país. Fue renovador de la novela gótica, recordado especialmente por sus cuentos de terror. Considerado el inventor del relato detectivesco, contribuyó asimismo con varias obras al género emergente de la ciencia-ficción.Por otra parte, fue el primer escritor estadounidense que intentó hacer de la escritura su modus vivendi, lo que tuvo para él consecuencias desastrosas.

Aquí tenéis un relato de Poe, El corazón delator, llevado al cine:

Balbordo en tve2 " La Aventura del Saber" 13-01-2009

PLAN LECTOR, 1ª AVALIACIÓN


Por terceiro ano consecutivo, os moitos profesores que cedemos 15 minutos das nosas clases para que o alumnado poda ler libremente o libro que elixa na Biblioteca deixamos de lado os libros de texto, as libretas, o encerado... para ler e para observar como numerosos rapaces deixan voar a imaxinación paseando entre as liñas de moitos libros.

Un total de 178 alumnos da ESO leron esta primeira avaliación (só nos 15 minutos adicados diariamente ó Plan Lector) 554 libros. Os 52 alumnos de 1º de BAC que participaron por primeiro ano no Plan lendo só algún día da semana leron 87 libros. Os 641 préstamos que saíron esta 1ª Avaliación da Biblioteca para ocupar as aulas, as estanterías ou as mochilas do alumnado supoñen a constatación de que nos gusta ler, de que queremos ler e de que cada ano o número dos lectores, e dos que nos visitan na Biblioteca, medra no noso centro.


Moitas grazas a todos por facer posible que o Plan lector funcione, especialmente ó profesorado que deixa de explicar matemáticas, naturais, galego, física, inglés, ética, xeografía, música, francés etc etc, por facer posible que cada día eses minutos das clases se ocupen cos soños de cada un, con tantos e tantos personaxes de novelas, contos ou cómics; se ocupen con sentimentos e reflexións que posiblemente sexan a porta para comprender mellor o que ensinamos.

2008 en imaxes




Spelling Change.com

Actividades antes de Navidad

Después de la chocolatada que ha dado fin a este primer trimestre, el alumnado de 1º y 2º de BAC, acompañados de sus profesores Eva, Paloma y Carlos, han tomado el autobús para irse a Asturias este fin de semana. Allí van a ver un goospell con la solista Rosalyn Pratt, la ópera El Barbero de Sevilla de Rossini y, como no todo va a ser estar sentados, Carlos los llevará a realizar una ruta de senderismo por Redes.


Audiocuento: Las ratas del cementerio

La idea de compartir con todos esta historia surgió la noche que dormimos en la biblioteca, porque al día siguiente en muchas de nuestras aulas no se hablaba de otra cosa. ¿Qué cuento atrajo tanto la curiosidad del alumnado? Este que podréis escuchar al que le hemos hecho algunas modificaciones.
La voz, en esta ocasión, nos la prestó el profesor de Biología, Tomás y nuestro técnico de sonido ha sido el profesor de Química, Xurxo.
Así que ahora os sugerimos que os pongáis los cascos, apaguéis la luz y os dejéis embrujar por esta historia que escribió ya hace muchos años Henry Kuttner.



O TREN DOS DEREITOS HUMANOS

Despois do vagón das mulleres, este é o dos dereitos humanos que colocou o profesor de plástica, Manuel, para continuar a temática ferroviaria. Mañá encherase con diversas aportacións:


Tamén os debuxos das alumnas de BAC Mª Rodríguez Carballo e Irene Sánchez Vázquez son unha invitación a pensar sobre a ausencia de moitos dereitos fundamentais en diversos países do mundo:







Ademais, Paramio propúxonos a lectura nas clases dalgún relato do libro elixido este mes no club Balbordo (Ninguén está só, 21 autores a prol dos dereitos humanos, Amnistía Internacional, Tris Tram, 2001). O 10 de decembro poderemos reflexionar profesores e alumnos sobre algúns dos temas plantexados nese texto. Reproduzo a continuación o poema de José Agustín Goytisolo que encabeza dito libro:

  • Nadie está solo

    En este mismo instante
    hay un hombre que sufre;
    un hombre torturado
    tan sólo por amar la libertad.

    Ignoro dónde vive;
    no sé qué lengua habla
    o el color de su piel;
    mucho menos su nombre;
    mas justamente ahora
    cuando tus ojos leen
    mi pequeño poema
    ese hombre existe y grita:
    mientras muerde sus labios
    para no denunciar
    a los amigos. ¿Oyes?

    Un hombre solo grita
    maniatado: jadea
    en algún sitio. ¿Solo?
    ¿No sientes como yo
    el dolor de su cuerpo
    repetido en el tuyo?
    ¿No te mana la sangre
    bajo los golpes ciegos?

    Nadie está solo. Ahora
    en este mismo instante
    también a ti y a mí
    nos tienen maniatados.

    José Agustín Goytisolo

Balbordo no "Telediario1" da TVE1

Balbordo na TVE1

El tren de las mujeres


Hoy ha llegado a nuestra estación un extraño tren, un tren lleno de mujeres de todo el mundo que contaban sus ingratas experiencias en relación con la VIOLENCIA DE GÈNERO.
Anita NAIR nos contaba: "Hasta principios de 1998 había una taquilla especial para las señoras, los ancianos y los minusválidos en la estación de ferrocarril de Bangalore. Y en la mayoría de los trenes nocturnos de la India con compartimentos de segunda clase, había un vagón especial para mujeres."

Allí también nos mostraron las mujeres afganas su vida cotidiana:


Nuestro alumnado de 3ºde la ESO les hicieron llegar los carteles publicitarios que habían elaborado a partir de la publicidad obtenida de revistas:









Y Uxía, de 4º de ESO, les leyó esta historia, que había titulado "La puerta de la vida":

Hay quien piensa que el desayuno son sólo unos pocos minutos por la mañana.
He tenido desayunos de todos los tipos en mis veinte años. Desayunos en familia, con risas y croissants calientes. Desayunos solitarios, pensando en mis cosas…Desayunos en compañía de ilusión y nervios por las cosas que empiezan. Desayunos acelerados, sin tiempo para nada, o llenos de dudas y miedo por las personas a las que quiero. Son sólo unos pocos minutos, pero en el desayuno, ya sabes cómo va a ser el día que te espera.
Desde hace un año, mis desayunos no me aportan la energía necesaria para enfrentarme a lo que cada día estaba viviendo y sufriendo. Hoy me he dado cuenta de muchas cosas. Reflexioné sobre lo que he vivido y elegido. He despreciado aquellas palabras que trataban de ayudarme. Incluso he perdido a la gente que me quería, para que él fuese el centro de mi vida.
Las cosas desde dentro parecían no tener solución. Yo no podía dominar la situación. Estaba atrapada, aplastada, humillada, amenazada, golpeada…. Es fácil de describir pero muy duro de sentir.
Al principio crees que simplemente es que tuvo un mal día, que él no es así, que fue un simple arrebato. Al día siguiente me regalará flores, me pedirá perdón y hará de nuevo una falsa promesa.
Empezó por dominarme sin que me diera cuenta, continuó diciéndome lo que tenía que llevar puesto. Le aterrorizaba que alguien me mirase o me insinuase lo guapa que estaba. Si eso ocurría, yo era la culpable.
Llegaron las amenazas, el prohibirme salir de casa, el verme obligada a llevar gafas de sol. Todo para tapar lo que él me había hecho para luego decir: “yo te quiero”
Y yo callada, sin hacer nada.
Sabía que mucha gente se lo esperaba, que tenía apoyo pero me faltaban ganas.
Yo lo quería.
Pasó un año y no fui capaz de cortar la situación. Fui con él a vivir a otra ciudad. Pensé que la cosa podría funcionar o cambiar. No me di cuenta de su astucia. Aquí, nadie me conoce, paso desapercibida. Deseo que duren para siempre aquellas horas en las que él no está.
Ya no lo quiero, lo desprecio.
Tengo ganas de pegarle, escupirle, hacerle pasar por todos esos horrorosos momentos.
No me faltan las ganas, pero sí la seguridad.
Tengo miedo.
Me caían las lágrimas continuamente y cuando me veía me las quitaba con bofetadas.
He pensado en suicidarme y acabar con este dolor, pero creí que esa no era una la solución. Pensé en vosotras, mujeres que estáis en la misma situación. Si yo daba el paso quizás muchas más lo haríais.
¿Por qué esperamos a que nos maten y se salgan con la suya? ¿Por qué no lo intentamos aunque arriesguemos la vida? Si no lo hacemos, quizás no moriremos hoy, ni mañana…pero ¿acaso no pensáis que lo que vivimos es una muerte? Sí, lenta y con sufrimiento. Todas juntas podemos hacerlo. Somos más fuertes que ellos.
Hoy en mi desayuno la absorción fue tan rápida que todas esas vitaminas y proteínas se transformaron en un impulso muy fuerte.
Me levanté, observé mi puerta, parecía mi vida: carcomida, casi sin madera, desgastada… ¿y si me quisiera indicar el poco tiempo que me quedase para estar muerta?
La crucé decidida y sentí cómo la libertad me acariciaba. Fue una sensación indescriptible. No me importó si era fuerte o estaba blindada, lo importante es que la supe cruzar a tiempo; que llegaría a derrumbarla si fuese preciso…

Y Rebecca West les dedicó estos versos:
Pero luchamos por nuestros derechos, no dejaremos
que nadie nos arrebate el aliento
y nos defendemos de cualquier intento
de impedirnos hacer uso de nuestras voluntades.


¿Matan las escuelas la creatividad?

Por eso de que hoy es el Día de la Música, aquí va nuestro pequeño homenaje a todos los profesores de Artes que velan cada día con denuedo para que la creatividad del alumnado se oíga o se vea por los pasillos de todos los centros educativos y , en especial, para Eva, Paloma y Manuel. Creo que merece la pena que veáis este vídeo, aunque sea un poco largo, pero creemos que muy ilustrativo. ¡Felicidades a todos!


Para disfrutar:

Un momento: Imos contar un conto

Relaxación, comodidade e atención son os tres ingredientes esenciais que un precisa para elevarse ó mundo dos soños a través dun conto. Esta mesma sensación a experimentamos os alumnos de 2º de B.A.C. o pasado luns pola tarde na biblioteca do centro nun espectáculo de contacontos realizado pola parella Tropa de trapo.
Na biblioteca, durante a primeira hora das dúas que duraba o espectáculo, a luz diminuíu nun ton laranxa, cálido, e Brais e Marta, ou Tropa de trapo, cos seus marabillosos relatos e historias converteron o espazo nun lugar afastado da realidade, envolto por miles de sensacións e pensamentos que recollía o aire do ambiente. As nosas emocións aumentaban co acompañamento instrumental que Brais realizaba cando Marta nos contaba as súas fermosas historias procedentes de oriente.
Durante a primeira parte da actividade, a parella relatou historias de diversa temática combinando diferentes culturas coma a árabe ou a galega. Os seus contos estiveron cheos de tenrura e amor, pero en todos se percibía certa tristura e melancolía. Outros, ademais disto, mostraban un forte realismo rebaixados cun toque de humor.
Na segunda hora que durou o espectáculo, os alumnos dividímonos en dous grupos, quedando deste modo uns na biblioteca con Brais e os demais noutra aula con Marta. Nesta segunda parte, o contacontos converteuse nunha especie de taller no que aprendemos cousas como a importancia de mirar a unha persoa, ou en como deixar voar a nosa imaxinación para crear o noso propio conto de maneira espontánea.
Por María Carballo, 2º BAC