Monforte impresionista

Este foi o tema de traballo do Proxecto Interdisciplinar realizado polo alumnado de 1º B da ESO, xunto co seu profesor Manuel Sánchez Seco.
Tratouse de , a través do seu contorno máis cercano- a natureza, a paisaxe monfortina- conectar ao alumnado de xeito sinxelo cun movemento artístico que transcendeu o sentido plástico para se converter no emblema cultural dunha época, desde distintos puntos de vista -Historia, Arte, Plástica, Literaturas, Música e TIC-.
A concreción material do proxecto é unha exposición onde atopamos:
- Cartel anunciador en clave impresionista.
- Fotografías da paisaxe tomadas polo alumnado, con a súa interpretación informático-impresionista.
- Obras impresionistas coa técnica do collage
- Paneis informativos sobre este movemento artístico.
- Exposición de libros de literatura e arte.
En definitiva, tratouse de que o alumnado se fusionase co seu mundo exterior, coa natureza monfortina para expresar os seus sentimentos.


Tamén elaboraron este xogo, para que poidades coñecer o que sabedes sobre este movemento artístico. Alguén quere probar? Pois adiante.



Se aínda non tes suficiente, tenta resolver estes quebracabezas feitos con dous cadros impresionistas.



ou este:



E agora, queres pintar como os impresionistas? Pois só tes que premer na imaxe para acceder a esta actividade.

Refraneiro Multicultural

"Un refrán é o espirito dun so, coa sabedoría de todos" (Jhon Rusell)

O alumnado de 1ºA da ESO, coordinados pola profesora de inglés Artemia Madarnás, traballaron durante este curso no proxecto interdisciplinar titulado: "Un achegamento ao refranerio popular" desde a óptica de varias linguas: galego, inglés, búlgaro- pola presenza de dous alumnos desta nacionalidade- castelán e latino.
Ela pretendeu:
- Facerlles reflexionar acerca do similar e diferente en distintas linguas e culturas, porque cada pobo e a súa lingua interpretan a realidade de forma particular.
- Axudarlles a apreciar o valor da sabedoría popular, transmitida de forma oral de xeración en xeración.
- Suxerirlles que non esquezan pasar tamén eles a testemuña aos que veñen detrás,
-e que se cumpra o refrán que di: "Nunca te acostarás sin saber una cosa más"
Por iso, desde hai una días, pódese ver no vestíbulo do Centro unha ampla exposición na que se recollen todos os traballos elaborados que podedes ver nas seguintes imaxes.

No tienen tiempo para jugar. Día del Trabajo infantil


From Vigo to Bukabu


-Feliz cumpleaños Numengi, ya estás hecho todo un hombre. Siento mucho no tener nada que ofrecerte…10 años no se cumplen todos los días.
-¡Numengi, date prisa que llegamos tarde!
-¡Ya voy! Tengo que irme. Nos vemos a la noche.
-Ve con cuidado.


-Esto no es lo que te he pedido, ¿y mi móvil?
- Pero David, si te compramos uno hace menos de un año.
- Ese ya no vale para nada; además, ahora vienen todos con pantalla táctil.
- Tu padre y yo lo hemos estado hablando, no te compraremos otro hasta Navidades.
- ¿Y tengo que esperar 4 meses? Ni de coña, lo quiero ahora. ¿Me has oído? Puedes quedarte con estos regalos, yo quiero mi móvil.

Cada vez que lo veo marchar me recuerda a su padre, su alegría…Él nunca pierde la esperanza. Confía en estudiar y llegar a ser médico. Si él supiera… Yo ya no valgo para nada, estoy vieja. Tengo miedo a perderlo.

Estoy harto, ¿pero estos qué se han creído? Pues hoy lato las tres últimas. ¿Dónde guardará esta la cartera?… Ah, aquí está. 10, 30, 50. ¿Sólo 50? Me temo que tendré que llamar al “Koletas” y que me lo solucione.


No pensé encontrarme con nada así. Se están muriendo continuamente. Sólo tienen 7 años y ya trabajan… por Dios. Sin alimentos ni medicinas no puedo hacer nada. Esta última familia se ha quedado sin nada. La madre infectada, otra más, 5 hermanos, el mayor sólo de 10...es imposible que salgan adelante y encima esos cabrones explotándolos. No hay derecho.

-¿Y la Play 3? Venga, ¿qué más te da? Si viene con el juego de Super Death IV.
-Hace un mes pediste la X-BOX. No puede ser, lo siento.
- ¿Pero de qué vas? Me tienes harto.


-¡Venga, vagos, moveros de una vez! ¿A qué estáis esperando?
Lo doy todo por ellos, sobreviven gracias a mí y ¿qué me dan a cambio? disgustos. No se merecen nada. Son una basura.

-Corre, corre, gira a la derecha
-Tío, que nos cogen, separémonos.
Sigue, venga. No puedo acabar en el trullo otra vez, esta vez le dijeron a mi padre que no me la pasaban, por muchos contactos que tuviese. Como mis viejos se enteren…me quedo sin salir hasta vacaciones. Bien, creo que les he perdido.


-Numenji hace ya 2 meses que no viene por la escuela, ¿le pasa algo?
-Verá, mi marido murió, no tenemos para comer, él es el hermano mayor… Usted sabe que yo no me puedo valer por mí misma… Numenji está trabajando en la mina.
-Pero….

Creo que voy a pasar de la ESO. Estoy hasta el culo. Siempre las mismas movidas: exámenes, trabajos…Ahora la de lengua se cree que no tenemos otra cosa que hacer y nos manda un trabajo sobre el colton, coltan o vete tú a saber qué. Venga ¿A quién le importa esa mierda?

Por Emma Fernández, 1º BAC

Pincha en la imagen y verás una selección de libros que tratan este tema.

E chegou a BUXAINA!

Estás a escoitar o “Vals das Horas”, porque horas foron as que estivemos en Madrid. E, con todo, que difícil nos resulta sintetizar o que alí ocorreu, o que sentimos, as nosas impresións.
Noite de nervios. Madrugón para tomar un avión cara a Madrid. Primeiro cacheo. Emma e Rocío acabando de pergeñar a súa presentación. O desconcerto para atopar a saída da T4, aeroporto que parece que che fagocita.
Madrid ás 8,30 dun sábado 6 de xuño, un Madrid prácticamente baleiro e enteiro para nós. Primeiro café e unha anciá xitana que me le a man: Que locuacidade, aínda que non dese unha! Paseo do Prado. Caixa Fórum, un edificio que conxuga o antigo e o moderno. Longa espera e paseo matutino.
Por fin, ábrense as portas. O interior é puro deseño. Escaleiras de baixada. Salón de actos que empeza a encherse. Ninguén coñece a ninguén, aínda que tod@s temos algo en común: somos bloguer@s ata a medula.
Longa mesa cos membros, supoñemos, da Asociación Espiral. Empezan a abrirse pestanas cos blogs na gran pantalla do fondo. Seguen os nervios.
Comeza o acto. Primeiro intervén Antonio Pérez, director do ISFTIC, logo relatorio inaugural sobre Blogs e RSS, ¿antagónicos ou complementarios? de Tíscar Lara. A consabida pausa-café para irnos coñecendo. Os primeiros contactos e os primeiros nomes.
Comeza a entrega de premios e as presentacións. De fondo, cada un dos blogs gañadores. Estado de nervios crítico. Noméannos: diploma, buxaina e, por fin, o desafogo. Que dicir? Pois que representamos a todas as BE galegas, porque alí estabamos TODAS, si, TODAS, porque cada un dos nosos blogs son a alma de cada Biblioteca Escolar Galega, entre outras cousas porque poñemos a ALMA en cada cousa que facemos. Logo, entregamos o noso pequeno “microbloc” do blog aos asistentes, coma se fose noso “twitter”.
Máis tarde, e xa para pechar o acto, soben ao escenario as dúas representantes de TICTIZA, as únicas mozas que estaban no acto para recoller o seu premio ao Fomento da Lectura, si, ao FOMENTO DA LECTURA. ¡Que orgullosas nos sentimos de elas!
Logo, ao Museo do Prado para ver a exposición de Sorolla: Pintura social, retratos, escenas de praia, os catorce paneis das Visións de España, paisaxes ¡Impresionante! Non deixedes que vola conten. ¡Ide vela!
Pasan as horas, e como colofón as catro ímonos ao Parque do Retiro: Feira do Libro. ¡A nosa perdición! Non hai mans suficientes para portar libros. Centos de casetas, todas as editoriais que vos podades imaxinar, si, si, esas pequenas editoriais das que en ocasións tanto traballo nos custa conseguir un libro. Libros de literatura infantil e xuvenil. E mire vostede por onde podemos dar unha clase de literatura contemporánea en vivo e en directo, cos escritores presentes e vivos e non tarde mal e a rastras coas súas fotos sobre un libro de texto que os cita de corrido. Son tantos os que alí se atopaban: J. Cercas, J. Marías, A. Colinas, J. Llamazares, D. Lozano, G. Moure, M. Hidalgo, V. Verdú, L. García Montero …
Deixei para o final a Manuel Rivas. Deixeino polo entusiasmo que espertou entre as nosas alumnas. Si, tamén estaba alí. Longas colas para asinar. O tempo vénsenos encima, pero Emma di que de alí ela non se move. Chegou o seu momento. Falaron de libros, do premio que lles acababan de entregar, do seu blog. Ela sacou do seu bolso a súa buxaina . Achegoulla. M. Rivas tocouna co seu plumín.
¡E fíxose a MAXIA!
O vals acábase, porque se nos acaban as doce horas que estivemos alí. Voamos cara ao aeroporto. Segundo cacheo: pasarían as buxainas o control? E o peso dos libros? Avión, coche e a durmir cos últimos compases.
Vai por e para tod@s VOSTEDES¡¡¡¡

Cuéntame una ópera


Por tercer año y con la ayuda inestimable del Departamento de Música, hemos acercado la òpera al alumnado de 2º de la ESO. En esta ocasión con dos óperas muy diferentes: La òpera de los tres peniques de Kurt Weill y El elixir de amor de Gaetano Donizetti.
Ellas y ellos se han convertido en actores y narradores de ambas obras y durante unas horas han disfrutado de este género musical.

Letras Galegas.NET ou Son o que máis sabe...

Que mellor maneira que celebrar o Días das Letras galegas e o Día de Internet que conxugango as dúas cousas neste xogo feito na rede, con preguntas referidas aos escritores/-as aos que se lles adicou este día dende 1963 ata hoxe. Así que probade se sodes os que máis sabedes do Día das Letras Galegas.


Debuxo da portada: Iago Rubio Rego, 4º ESO

Sumergidos en la lectura del Plan Lector

Aquí os dejamos a nuestros particulares "Phelps" con sus libros leídos durante la 2ª evaluación. Su estilo es libre, individual. Entrenan 15 minutos de lunes a viernes, pero estos también los fines de semana y los momentos que les quedan libres. En los podios sus nombres, sus cursos y el número de lecturas. ¡Enhorabuena y seguid disfrutando del baño!

EXPOSICIÓN BANDA DESEÑADA

Durante os últimos quince días contamos na Biblioteca coa Exposición Itinerante "A Banda avanza", que mostrou en paneis o traballo de autores galegos de banda deseñada.

Foi a ocasión propicia, pois, para poñer en circulación (nas mesas de autopréstamo distribuidas en varios lugares do centro) cómics, novela gráfica e unha Guía de lectura para Bacharelato e Ciclos Formativos.

Ademais, algúns alumnos completaron na Biblioteca o texto do seu propio cómic enchendo plantillas que previamente elaboraramos.
Por outra banda, temos que agradecerlle ó alumnado de Plástica de 1ºB ESO (e a súa profesora Gloria) e ó de Tecnoloxía de 2º B ESO (con Roberto) que fixesen máscaras de persoaxes de cómic, que nos serviron para "ambientar" a Biblioteca.

"El olvido está lleno de memoria", M. Benedetti

Sabedoras de esta cadena de poemas del escritor Mario Benedetti que desde la Fundación Saramago se ha propuesto, ha sido tremendamente difícil decidir qué texto elegir para convertirnos también en ese eslabón que vaya agrandando este recorrer poético que circula por la Red.
Hemos optado por el libro titulado "El olvido está lleno de memoria" y extraemos dos poemas que gustosamente dos alumnas de 1º de BAC han recitado para que podáis escucharlos.
El primero de ellos representa al Benedetti más reivindicativo y el segundo, el segundo, ¡como no!, trata del libro.

Conservadores, en la voz de Emma


El autor no lo hizo para mí
, en la voz de Lucía

BUXAINA DE BRONCE, III PREMIO EDUBLOGS

Mañá de tolemia! Hoxe tivemos a noticia de que Bibliocabe recibirá unha buxaina de bronce no III Premio Edublogs.
Ademais, o blog de Lingua castelá de 1º Bac, Tictiza, obtivo o Premio de Fomento da lectura en Bacharelato.
Grazas ós de dentro da casa, ós de fóra e a aqueles que nos seguides, porque este premio tamén é para todos vós!

O SON DAS PALABRAS NO SOUTO

Para celebrar o día do libro, o Club de lectura "Pintor de Castinande" da Biblioteca pública de Sober convidou ós maiores de Balbordo a unha xornada de lectura compartida, na que tamén participou a Biblioteca pública do Saviñao.
Máis de 40 persoas visitamos o
Centro Oleiro de Gundivós onde nos fixeron unha demostración dese oficio de artesáns do que é exemplo esta zoa de Sober.
Logo, no impresionante Souto do Tellada escoitamos a recitación de diversos textos mentres disfrutabamos dese incomparable marco natural.
A visita á igrexa románica de Lobios foi acompañada dun recital co que nos agasallou o grupo de Sober "
O Trícole", do que tamén foi fundador o noso Director Verao.
A xornada rematou no Santuario de Cadeiras, onde houbo un xantar e logo visitamos algún
miradoiro.
Temos que agradecerlles ós integrantes do Club de lectura, e especialmente a Julia -a Bibliotecaria-, a ilusión que puxeron nese día, a emotividade que xuntos compartimos e a idea desa experiencia que esperamos se volva repetir. Moitas grazas!

Pasión por los libros

Por segundo año hemos celebrado la campaña “Un libro para un amig@ invisible” con la participación de 170 personas pertenecientes a la Comunidad educativa. En esta ocasión Carlos Parada ideó llevar a cabo “el asalto” del gimnasio con libros, por eso de hacer realidad el dicho de “mens sana in corpore sano”. Para ello, se construyó una cadena humana con todos los participantes, cadena que salió de la Biblioteca y que recorrió las instalaciones hasta llegar al Gimnasio.
Dado que era un acto simbólico, no podíamos olvidar el lema de la UNESCO : “La alfabetización: un camino hacia la libertad”, por eso circularon de mano en mano dos libros de dos escritores gallegos, “Lía e as zapatillas de deporte” de María Reimóndez y “Las fronteras se cruzan de noche” de Xaquín López, porque creemos que representan el rechazo a la esclavitud y al trabajo infantil, y porque defendemos el derecho universal a la educación.
Ya en el gimnasio se procedió al reparto de libros: los profesores se los entregaron a los alumn@s y el alumnado al profesorado. Y después, hubo baile.
Propusimos al servicio de comedor que ese día se sirviese un "menú literario." Y así lo hicieron: las letras, en la sopa; la tinta, en los calamares y las milhojas, en la tarta. Más tarde, 34 profesores y personal no docente compartieron el mismo menú, eso sí, regado con el “vino” de autor de los cosecheros de la Ribeira Sacra.
En fin, sólo nos resta daros las gracias a todos los que habéis colaborado activamente en los preparativos-profes, alumnado de 1º BAC , a Vicente y las Marys- y tod@s aquell@s que hacéis posible que en IES Río Cabe nos apasionen los libros.

PLAN LECTOR, 2ª AVALIACIÓN

Avanza o curso e seguimos (por terceiro ano consecutivo na ESO e primeiro en Bacharelato) adicando quince minutos diarios a ler por ler, a ler para disfrutar. E continuades vindo á Biblioteca nos recreos a buscar ese libro que (por ser elixido entre tantos) vai estar fóra do estante da Biblioteca ou das mesas de autopréstamo.


Este é o reconto dos resultados da 2ª evaluación.


Grazas ós moitos profesores que en distintas asignaturas cederon 15' para que o Plan se poda levar a cabo.

Día do Libro



Leyendo las estrellas

Es una pequeña selección de poemas cuya temática es la Astronomía. Sì, porque muchos poetas han dedicado alguna de sus composiciones a este tema. Quizá esta sirva para celebrar este Año desde una perspectiva literario-musical.
La pieza musical que se puede escuchar, titulada Venus, pertenece al compositor Gustav Holst y a su obra Los Planetas. Es el más sosegado y lírico de los siete planetas evocados por Holst y sirve de contraste entre Marte y Mercurio, porque Venus aparece como portadora de la Paz.

Pasión de papel

Nunca he tenido claro cuál es la frontera entre lo que se etiqueta como libro infantil, juvenil o para adultos, porque seguramente no hay ese límite o, al menos, eso es lo que nos parece a juzgar por la semana que dedicamos al "público infantil" con "supuestos libros infantiles". Durante unos días compartieron un mismo espacio niños, adolescentes y adultos, compartieron las mismas lecturas y, sobre todo, pudimos ver el mismo entusiasmo, ilusión y sonrisas. Parte del alumnado comentó: " Todos logramos acordarnos y volvimos a ser niños pequeños, llenos de imaginación. ¡Volvimos a sentirnos tan a gusto después de tanto tiempo!"

Cando a nosa Biblioteca soñou que era dos nenos

Dende o pasado luns ata hoxe a Biblioteca encheuse de colorido, de fantasía, de miradas asombradas, de voces, sorpresas que saían dos libros, notas nun encerado nas que os maiores deixaron as súas impresións... Foi unha semana na que as mans de moitos rapaces pasaron follas e follas ata que se detiñan naquela páxina que posiblemente lles fixo esquecer por un instante que estaban nunha Biblioteca e lles levou a soñar.

Pero entre todas as visitas, posiblemente a máis especial foi a dos nenos de infantil e primaria de tres Colexios Públicos de Monforte; estes dous últimos días acompañáronnos as súas profesoras para que poidesen visitar a exposición.

A mirada asombrada do noso alumnado cando os pequeniños subían a escaleira e corrían cara á Biblioteca, o entusiasmo dos nenos cando entraron pola porta máxica, lles contaron contos (nun dos días incluso contamos coa colaboración de catro rapazas de Bacharelato!), relataron historias, escoitaron atentos, miraron os libros e os tocaron... foron un verdadeiro regalo para nós.

Fixéronnos pensar en que, posiblemente, dentro duns anos, moitos deses mesmos nenos acudirán con entusiasmo tamén á nosa Biblioteca para atopar alí a ilusión de ler.

MOITAS GRAZAS ós rapaces e ás súas profes!

Mirade como nos encantaron a todos!!!!

Déjame que te cuente...




...porque, cuando éramos pequeños, muchos recibimos, al calor de la cama o comiendo, de nuestros padres, abuelos, tíos, amigos y maestros un tesoro, escuchado o leído, que jamás se borrará: la literatura. Y con el paso del tiempo ese tesoro viajará con cada uno de nosotros con la esperanza de que alguien, algún día, frote esa lámpara de la que brotarán, como por arte de magia, esas palabras que dirás o leerás para encantar a otros niños y niñas, que te mirarán embelesados.
Esto es lo que le pasó a María Reboredo cuando le contó a nuestro alumnado este poema de Rubén Darío. Le habían mandado hacer un trabajo, mientras cursaba la carrera de Bellas Artes e, inevitablemente, acudió a su cabeza esta historia que se había transmitido generación tras generación en su familia. Así que construyó el escenario y supo transmitir todas aquellas sensaciones y emociones que había experimentado de pequeña.
¡Qué mejor manera de celebrar el Día del Libro Infantil!

Día libro infantil

Porque de cando en vez nos gusta recordar que fomos nenos

Porque, estes días, queremos que vexades a Biblioteca con outros ollos

Porque pensamos que vos imos espertar algunha imaxe de cando disfrutabades vendo os libros, escoitando historias, imaxinando moitos mundos que aínda nunca coñecerades

Porque sabemos que seredes capaces de sentirvos por un rato coma nenos

Por moitas razóns máis queremos que veñades á Biblioteca a semana do 30 de marzo ó 3 de abril. Seguro que tan pronto como atravesedes a porta da estación disfrutaredes da viaxe que vos propoñemos


Reciclando, hacemos poetas

Si resulta extraño y difícil que el alumnado lea poesía, aún lo es más que la escriban. De ambas cosas -supongo- somos culpables en buena parte los profesores que impartimos esta asignatura, porque con tanto empeño como ponemos en que aprendan a "desestructurar" o "deconstruir" lo único que logramos es que los "árboles no les dejen ver el Bosque". Así que hagamos una reflexión profunda y pongámonos manos a la obra.
En este sentido, y con el lema "Poesía de pega", tomamos tres poemas: uno- como no- de Àngel Gónzalez, otro de Raúl Vacas y el último, de K. Iribarren. Recortadas todas sus palabras, plastificadas y con un pequeño velcro, animamos a alumnos y profes a escribir su propio poema, de forma individual o colectiva. La experiencia está siendo gratificante, divertida y, sobre todo, muy creativa.
Las palabras siguen sobre las mesas de la biblioteca; los poemas, que están componiendo, aparecen cada día "pegados" sobre el panel que está en el vestíbulo del Centro. Al principio todo es ¡Ufff!, pero luego todo es ¡Ahhh! Siendo siempre las mismas palabras, ¡cuántos poemas diferentes se pueden llegar a componer!
Aquí os dejamos una pequeña muestra, porque esta propuesta continúa.

Poesía de pega

Del jamás visto y oído encuentro entre...

Érase una vez...
La vida en el castillo no era lo que a Cenicienta, Blancanieves y Aurora les habían prometido: lavar, cocinar, planchar y fregar se convirtió desde el primer día en una costumbre. Durante la semana, apenas veían a sus príncipes quienes utilizaban cualquier excusa para pasar más tiempo fuera de palacio: ir de caza, participar en torneos, asistir a fiestas, enamorar a hermosas doncellas... A pesar de esto, deseaban tener hijos, " un descendiente" pensaban ellos.
Un día llegó al reino un viajero. Unos opinaban que venía del Japón por su extravagante modo de vestir, otros rumoreaban que de las Américas. La noticia no tardó en llegar a oídos de los príncipes que pronto celebraron una fiesta en su honor.
El turista tenía voz y andares de mujer, más su indumentaria y apariencia eran claramente masculinas. Vista su extravagancia, los príncipes decidieron mandarle al comedor de las princesas y librarse así de una inconviente compañía.
Una vez que se hubo sentado a la mesa, comenzó a conversar con Cenicienta:
- Me temo que todavía desconozco su nombre.
- Me llamo Olympia de Gonges.
-¿No es eso nombre de mujer?
-En efecto
-Creo que ha habido una confusión: creí que era usted un turista.
- Estoy de viaje y, al pasar por este pueblo, he decidido quedarme unos días.
- Espero que se encuentre cómoda durante su estancia.
-¿Podría hacerles unas preguntas?
-Como no.
-Me ha llamado la atención el hecho de que pasan mucho tiempo sin sus maridos.
-!Oh¡, ellos llevan una vida muy importante y ajetreada como para que nosotras supongamos una carga aún mayor.
-¿A qué se dedican ustedes?
- Bueno, limpiamos, fregamos, cocinamos... ¿Qué si no?
-¿No han pensado en estudiar? Geografía o un idioma, quizás.
-¡Ja!, ¡ja!, ¡ja!, qué cosas dice. Una mujer, ¿estudiar? Estará bromeando. Todo el mundo sabe que nosotras no valemos para eso.
- Tienes razón Cenicienta- afirmo Blancanieves- el sitio de la mujer es el hogar. Como no deje de decir tonterías, me temo que me veré obligada a echarla del castillo.
-¿Pero es que no se dan cuenta? La mujer no ha nacido para acompañar al hombre. Somos algo más. Mientras sus maridos las ignoran utilizándolas como simples sirvientas, ellos se instruyen, aprenden y mejoran. ¿Qué sería de ellos sin vuestra ayuda?
-Los hombres se limitan a hacer lo que deben. No seríamos lo que somos ni tendríamos todo lo que tenemos si no llega a ser por ellos. ¡Esta conversación no tiene sentido alguno! Esto ha sido siempre así y así es como debe seguir.
Al día siguiente, Olympia de Gonges fue encontrada cerca de un camino del bosque: la habían asesinado. Aurora, que había escuchado con atención todo lo que Olympia les había contado, intentó dejar a su marido y tuvo el mismo final. Cenicienta y Blancanieves se limitaron a continuar con sus viejas vidas y, por miedo, no volvieron a hablar de lo sucedido aquella trágica semana. ¡Habían aprendido la lección!

Texto de Emma Fernández (1º Bac) Dibujos de María Reboredo.

O TREN DO 8 DE MARZO

Na entrada do centro, colocamos este tren que para o 8 de marzo fixo Manuel de Plástica. Pronto seguirá o seu camiño sobre as vías de marcapáxinas e carátulas de libros, cara á Biblioteca.

Esta vez, os vagóns van ocupados por mulleres moi diversas, que destacaron ou destacan en distintos campos ou ámbitos da vida. E como se celebra o ano da Astronomía, nas nubes/fume do noso tren colocamos a catro importantes mulleres astrónomas.

Páranse a ler, a mirar... poñen cara de sorpresa, de descoñecemento, de que algunha lles sona... É o noso tren, o que presta hoxe un pequeno espazo para colocarlle nome e rostro a algunha desas mulleres tan silenciadas no descoñecemento.

DÍA DA MULLER

Parece que fue ayer...


... cuando nuestra biblioteca abrió descorrió sus cortinas, abrió sus ventanas y entró el aire y con él, el vértigo que toda aquella novedad nos producía. Nos habíamos asomado a un mundo nuevo en el que experimentamos, probamos herramientas y nos sentíamos desbordados: en nuestra vida nos habíamos visto "en tal aprieto". Primero fue el aprendizaje- te acuerdas Antonio- ,luego llegó el miedo, la diversión, el atrevimiento y, por supuesto, la incertidumbre: ¿qué acogida tendría?
Y nos lanzamos.
El blog nos permite compartir y, además, es una fuente de reflexión sobre nuestra tarea diaria , pero también nos sirve para expresarnos. Es cierto que exige esfuerzo, tiempo y no perder nunca las ganas de seguir aprendiendo, pero nunca hemos tenido la sensación que ese dedicación fuera inútil.
No sabemos qué será de nuestros blogs, pero lo que sí sabemos es que evolucionarán con nosotros y con todos aquellos que nos seguís- de aquí y de ALLÀ-, con todos aquellos a los que volvemos "locos" con nuestras consultas -¿verdad Xurxo y Jose?-, con todos aquellos que de forma tan desinteresada nos echáis o echasteis una mano- Manuel, Chelo, Paloma, Eva, Flor, Nely, Laura, Cristina, Juan, José Manuel, Tomás, los Carlos, las Marys- y, por supuesto, no nos podemos olvidar de nuestro alumnado al que va dirigida toda nuestra ilusión y al que nos gusta sorprender.
En fin, desde aquí os invitamos a compartir nuestra tarta de cumpleaños virtual. La hemos hecho grande, pero creemos que os va a saber a poco porque sois muchos, pero que muchos los que estáis ahí.
¡GRACIAS!
Y ahora, mientras nosotros saboreamos la real, os deseamos que paséis un buen rato viendo estas imágenes.